Pokazywanie postów oznaczonych etykietą melodramat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą melodramat. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 19 stycznia 2012

96. Twój na zawsze

Twój na zawsze - Remember Me
Gatunek: Melodramat
Rok: 2010
Reżyseria: Allen Coulter
Produkcja: USA
Obsada: Emilie de Ravin, Chris Cooper, Pierce Brosnan, Robert Pattinson, Lena Olin, Chris McKinney, Morgan Turner, Gregory Jbara, Tate Ellington

Opis: Tyler Hawkins jest zbuntowanym chłopakiem, który cały czas popada w kłopoty. Pewnej nocy wdaje się w bójkę i zostaje poturbowany przez silniejszego od siebie policjanta. Wkrótce po tych wydarzeniach Tyler poznaje córkę funkcjonariusza - Ally. Początkowo chłopak zamierza ją uwieść, a następnie porzucić. Okazuje się jednak, że Tylera i dziewczynę łączy coś więcej.




Uwaga! Poniżej znajduje się recenzja, która może zawierać spoilery!




Kruche życie
Wielu z nas kojarzy Roberta Pattinsona, jako słodkiego, grzecznego wampira ze Zmierzchu. Tym razem jednak przed naszymi oczami pojawia się całkowicie inny człowiek, z problemami w rodzinie, palący papierosa za papierosem i lądujący za kratkami. Jego wizerunek i styl grania, jakoś bardziej pasuje do postaci Tylera niż do ułożonego krwiopijcy. 

Tyler Hawkins to buntownik z problemami. Jego rodzice są po rozwodzie, brat popełnił samobójstwo, ma wrażenie, że ojciec ich nie kocha. Jedną z ważniejszych osób w jego życiu jest jego 11 letnia siostra Jessica. Jednak i ona ma pewne kłopoty. Pewnej nocy po imprezie Tyler wdaje się w bójkę. Dostaje także od policjanta. On i jego kolega trafiają za kratki. Po jakimś czasie chłopak poznaje córkę policjanta. Na początku zgodnie z planem jego kumpla, chce ją rozkochać w sobie i rzucić. Jednak jego i Ally zaczyna łączyć prawdziwe uczucie. 

Jak już wspomniałam wcześniej, Robert Pattinson o wiele lepiej wyglądał w Twój na zawsze niż w Zmierzchu. Porzucił obraz cukierkowego wampira, zmieniając się w buntownika. Jego niechlujny wygląd i zbolała mina, świetnie odzwierciedlała, to co dzieje się w życiu jego bohatera. Choć czasami gdzieś zazgrzytało, to i tak pasował do tego filmu. Tyler Hawkins, w którego się wcielił, pił, palił, uprawiał seks, wdawał się w bójki i ogólnie rozrabiał. Z kłopotów wyciągał go ojciec. Ogólnie patrząc na chłopaka widać jego zagubienie w świecie. Kochał matkę i siostrę ponad życie. Oprócz tego w jego życiu pojawiała się Ally, którą zagrała Emilie de Ravin. Myślę, że całkiem dobrze poradziła sobie w tej roli. Nie była sztywna, potrafiła przyciągnąć widza. Jej postać też nie miała łatwego życia. Kiedy była mała, na jej oczach zastrzelono jej matkę. Mieszka z ojcem policjantem, który kontroluje córkę. W końcu wyrywa się spod jego ciężkiej ręki i zatrzymuje u Tylera i jego kolegi. Oczywiście w filmie nie zabrakło kogoś, ko wniósłby do tej historii odrobiny uśmiechu i humoru. Tym kimś był właśnie współlokator Tylera - Aidan, a zagrał go Tate Ellington. Odciągał nas trochę od tych trudniejszych momentów, swoim zachowaniem, powiedzeniami i pomysłami. 

Twój na zawsze to historia dwójki młodych ludzi, których połączyło uczucie. Oboje nie mieli łatwego życia. Doświadczyli śmierci bliskich, a także niezrozumienia w swoim otoczeniu. Mimo wszystko, kiedy byli razem wszystko nabierało barw. Przez większość część filmu nie odstępują się na krok. Razem przeżywają wzloty i upadki. Kiedy ich życie zaczyna powoli się układać, a wszystkie kłopoty i wątpliwości rozwiązywać, zdarza się coś, czego żadnego z nich nie było wstanie przewidzieć.

W tym filmie najlepszymi najmocniejszym momentem jest właśnie zakończenie. Allen Coulter tak ciągnął historię, że naprawdę ciężko zorientować się, do czego prowadzi. Choć mamy kilka wskazówek, to jednak w czasie oglądania mogą one zostać pominięte, co jeszcze bardziej sprawia, że widz pod koniec nieco dębieje. Mianowicie 11 września 2001 roku, czyli zamach na WTC. Po tym, kiedy gnie Tyler, widzimy ból, rozpacz i niedowierzanie jego najbliższych. Koniec filmu pokazuje, że każdy kto zginął w tym dniu, miał swoje życie, problemy i plany na przyszłość. Że takich, jak Tyler było tam wielu. I wszystko, co udało im się stworzyć, zdobyć i uporządkować rozprysło się na miliony małych kawałków, kiedy doszło do tragedii. Finał przedstawiony był naprawdę w fantastyczny sposób. Wzbudzał emocje. 

Twój na zawsze pokazuje życie chłopaka z problemami. Podobnych filmów było już wiele. Jednak ten ma tę drugą stronę, która dotyka wydarzenia, które wstrząsnęło światem. Choć na początku nic zdajemy sobie z tego sprawy, że śledzimy losy jednej z ofiar WTC. Może nie jest to film arcydzieło, może czasami trochę się wlecze, to jednak historia potrafi wciągnąć. A koniec jest naprawdę znakomity.

czwartek, 18 sierpnia 2011

56. Titanic


Titanic
Gatunek: Melodramat, Katastroficzny
Rok: 1997
Reżyseria: James Cameron
Produkcja: USA
Obsada: Leonardo DiCaprio, Kate Winslet, Billy Zane, Frances Fisher, Gloria Stuart, Bill Paxton, Bernard Hill, Victor Garber

Opis: W słoneczny, kwietniowy dzień w 1912 roku, na angielskim wybrzeżu arystokratyczna rodzina wraz z 17-letnią Rose wchodzi na pokład Titanica, udając się w podróż do Stanów Zjednoczonych. Pół godziny później grający w pokera w tanim, portowym barze 23-letni Jack Dawson wygrywa szczęśliwym trafem bilet III klasy na rejs Titanicem. W ostatniej chwili przed wypłynięciem statku, wbiega na jego pokład. Tak zaczyna się wielka historia miłosna, która miała odmienić życie pięknej, bogatej lecz nieszczęśliwej Rose oraz biednego, niemającego nic prócz talentu malarskiego Jacka. 




Uwaga! Poniżej znajduje się recenzja, która może zawierać spoilery!



Nie zatapialna miłość
Nie ma chyba osoby, która nie słyszała ani nie widziała Titanica. Historia miłości dwojga młodych ludzi, rozniosła się echem i została pokochana przez rzeszę widzów na całym świecie. 

Trwają pracę nad wrakiem Titanica. Odnajduje się także pasażerka, która uratowała się z katastrofy. Opowiada swoją historię. Młoda Rose wsiada na statek razem ze swoją matką i narzeczonym. Niedługo po niej na pokład wbiega Jack ze swoim kompanem. Od tej chwili ich losy łączą się ze sobą. Oboje zakochują się w sobie, ku niezadowoleniu arystokratycznej rodziny dziewczyny. Niestety w czasie rejsu dochodzi do tragicznego wypadku. Statek uderza w górę lodową, a "niezatapialny Titanic", zaczyna tonąć. 

Mimo iż nie przepadam za Leonardem DiCaprio, nie wyobrażam sobie innego aktora w postaci Jacka Dawsona. Zarówno on jak i Kate Winslet sprawili, że ich bohaterowie są niezwykle charakterystyczni, autentyczni i przekonywujący. Zresztą nie tylko im się udało. Pozostali również spisali się znakomicie. 

Ogromnym plusem tego filmu jest niewątpliwie sam Titanic. Bogate i barwne wnętrza pokładu I klasy, świetnie kontrastują z miejscem, w którym przebywa Jack. Mimo takich różnic głowni bohaterowie, odnajdują się i zakochują w sobie. Wszystko na statku jest dopracowane, a każdy szczegół cieszy oko widza. Do tego dochodzą niesamowite i piękne kostiumy. 

Dla wielu - również dla mnie- film Titanic nie jest tylko historią o tragicznej katastrofie niezatapialnego statku. Przede wszystkim na pierwszy plan wysuwa się miłość Jacka i Rose. Pokazuje, że nawet w tamtych czasach można było żyć ponad podziałami i wiązać się nie patrząc na stan majątku, jaki się posiadało. Oboje akceptowali siebie takimi, jakimi są. Ich uczucie na początku niewinne, zmieniło się w coś o wiele bardziej poważniejszego. Nieszczęśliwy wypadek sprawił, że dwoje ludzi musiało się rozstać w takich okolicznościach. Do ostatniej chwili byli ze sobą fizycznie razem. Potem Rose nosiła w sercu Jacka przez kolejne lata w swoim życiu. Nie zapomniała o nim i nie zapomni, aż do śmierci. Wszystkie wydarzenia "ubrane" były nie tylko w niesamowity obraz, ale także w wyjątkową muzykę, która świetnie współgrała z tym, co działo się na ekranie. Sam motyw zatapiania statku, a także sceny, w których ludzie próbowali się ratować zapierały dech w piersiach. Niezwykle tragiczny i smutny obraz. 

Film Titanic należy już do klasyki, który wtapia się w widza. Dzięki temu odbiorcy nawet po obejrzeniu, wracają myślami do tej produkcji. Nie jest łatwo o niej zapomnieć. James Cameron stworzył po prostu niesamowite dzieło, obok którego nie można przejść obojętnie.